|
Karpuz yerken siir konusulur mu? |
|
Perşembe, 06 Temmuz 2006 |
|
Karpuz yerken şiir poetikası konuşulur mu?
Şairlerin bir araya geldiği, kürsüden şiirlerini okuyup şiir bitiminde yürekten, alışkanlıktan ya da durum öyle gerektirdiğinden alkışlandığı şiir etkinliklerinin geçmişi aslında çok gerilere gitmiyor. En fazla 15-20 yıllık bir tarihi var bu tür etkinliklerin. İlk başlarda daha kapalı devre süren şiir etkinlikleri, zamanla dinleyici sayısının arttığı ve çeşitlendiği etkinlikler olarak çoğaldı. Yerel yönetimlerin düzenlediği, yöre halkını şiirle ve şairlerle buluşturma tanıştırma amacı güden, her yıl tekrarlanarak gelenekselleşenler arasında Dursunbey Suçıktı, Hazar, Sapanca şiir akşamlarını sayabiliriz. Bunlardan başka son birkaç yıldır yapılagelen ve gelenekselleşmeye azmetmiş olanlar da var. Ve bu yaygınlaşmaya koşut olarak daha sık dile getirilen bir de sorun var: Çoklukla panayır havasında gerçekleşen şiir akşamları, `has şiir`in yanı sıra `şiirimsi`lerin okunduğu, `iyi şair`lerin yanı sıra `ve sair`lerin de katıldığı, her şey birbirine karıştığı için `şiirin ucuzlatıldığı` ya da `kötü şiirin pazarlandığı` hatta `meşrulaştığı` etkinlikler olarak anılmaktan, eleştirilmekten ve pek çok şair tarafından `dışlanmaktan` kurtulamıyor. Şiirin doğası gereği seçkin ve onay beklemeye alkış almaya gönül eğmeyecek bir sanat olması; yoksunluktan yalnızlıktan kaçınamadığı bir durumdan ötürü yazan şairin kalabalığa ihtiyaç duymaması; halkın şiirden anlamasını beklemenin safdillik olacağı; okumanın dışında şiire ilişkin başka bir şeyin yapılamaması gibi haklı gerekçeleri var bu eleştirilerin. Şiiri ve şairi halkla buluşturmayı amaçlayan bu tür etkinliklerde -çürütülebilirliğini baştan kabul ederek- şairlerin de, halkın da beklentilerinin karşılanamamasının temel nedeninin, şiirin iki taraf için de farklı anlamlar taşıyor olması olduğunu düşünüyorum. Fani bir şiir okuyucusu olarak gördüğümü söylüyorum; Yunus Emre`nin Köroğlu`nun, Karacaoğlan`ın, Orhan Veli`nin ya da şarkı sözleri ile `okul müsamereleri`nde çocuklarının okuduğu `kahramanlık şiirleri`nden başka şiir duymamış insanların kafiyesiz, uyaksız imge yoğun modern şiirle -birdenbire- muhatap olması, bu buluşmalardaki `kan uyuşmazlığı`nın asıl nedeni, bana göre. Peki ne yapılabilir? Olumsuz yanlarının elenmesini istediğim, iptalinden değil devamından yana olduğum bu tür etkinliklerde -şairleri buluşturmasının ve şiiri halkın gündemine sokmasının dışında- `daha iyi bir sonuç` alınabilmesi için ne yapmak gerekir? Şiir akşamlarında şiir için, şair için, halk için herhangi bir `fayda` beklenebilir mi, beklenmeli midir? Soruyu soran cevabını da biliyordur, ön kabulüne dayanıp fani bir şiir okuyucusu olduğumu yineleyerek ve yazacaklarımın `dostlar alışverişte görsün` diye değil de gerçekten şiire, düzenledikleri etkinliğe inananlar için geçerli olduğunu vurgulayarak cevaplıyorum: 1. Katılımcı şairlerin isimleri kötü şiire, şiirimsilere geçit vermemek için her yıl başka bir seçici kurul tarafından belirlenebilir. İsimleri ilan edilecek seçici kurulu belirleme işini ise sıra ile şiir dergileri üstlenebilir. 2. Etkinliği düzenleyenler yayınevleri ile iletişime geçerek katılımcı şairlerin şiir kitaplarını alıp halka sunumunu gerçekleştirebilir. Bu, halkın şiire hazırlanmasına da, bin bile satmayan şiir kitaplarının okuyucu ile buluşmasına da yardımcı olur. Uçtuğumu, olayın ekonomik boyutunu atladığımı sanmayın. Etkinliğin gerçekleştirildiği ilin, ilçenin işadamları, hem sanata destek vermenin hem de isimlerini yaşatmanın, cisimlerini göstermenin kıvancıyla sponsorluk görevini seve seve üstlenirler, diye düşünüyorum. 3. Bu etkinlikler vesilesi ile ülkenin dört bir yanından gelip birbirleriyle buluşan şairler gün içinde istediklerini konuşabilirler ama içlerinden -önceden belirlenmiş- biri şiir akşamı, halkın huzurunda, şiir üzerine konuşabilir. Mevzu halk şiiri de olabilir modern şiir de, şiirin gerekliliği de olabilir şairin yalnızlığı da. Pedagojik kılıklı bu tekliften, halkın şiir bilgisini artırmanın amaçlandığı anlaşılmalıdır. 4. Her sene bir tema ya da bir isim seçilebilir ve o tema ya da isim üzerine kitap yayınlayan yayınevleri, özel sayı hazırlayan dergiler etkinliğe davet edilerek yayınlarını halkla buluşturmaları sağlanabilir. 5. En çıplak haliyle işlevi, şairlerin halkla buluşmasını sağlamak olan bu tür şiir akşamlarına fazladan anlam yüklememek gerektiğini de baştan kabul etmek gerek tabi. Bir de şiir poetikasını tartışmanın yerinin karpuz da yenen buralar değil dergiler olduğunu unutmamak!
Fadime ÖZKAN
|
Favorilerime Ekle
Ana Sayfam Yap
